Ortaokuldan Yeni çıkmışım.Lise diye bir yere gittim.Sınıftan içeri girdim.Birisi Sessiz sakin olmasına karşın mükemmele yakın gözleriyle etrafı süzüyordu.Daha çocuktum.Ne yapacağımı bilmiyordum.Ortalıkta dolanıp espriler yapıp insanlarla tanışmaya çalışıyordum.Ama korkumdan Yanına gidemiyordum.Sonunda Hocamız Oturma planı yaptı.ve önümdeki sıraya düştü.Sürekli konuştum.Sürekli dinledim.Tam sevdiğimi söyleyecekken o başkasını sevdiğini söyledi.Oda samimi arkadaşımdı.Arkadaşımın sevgili artık benim kardeşimdir dedim.Arkadaşım hep kalleşlik etti.Çok üzdü.Her ağladığında yanındaydım.Hastalandığında yanındaydım.Sevgilisi onu aldatırken hinlik yapıp söylemek yerine çocuğu korudum.Okulu hiç asmayan ben birgün okulu astım.Eğlenmedim.Aksine sıkıldım,bunaldım.Her zamanki yerimize gittiğimde oradaydı.Ağlıyordu.Dediki ;"O kadar ihtiyacım vardı ki sana..."Benim bittiğim andı.Perdeler indi.Ne düşünebiliyordum ne konuşabiliyordum.N'oldu dedim.Ayrıldık dedi.Sevinmek yerine üzüldüm.O üzüldü diye üzüldüm.Hemen sevdiğimi söylemem bana yakışmazdı.Bekledim.Sonra söylerimm dedim.3 sene geçti bir türlü söyleyemedim...