Beyaz Gül...

[Secan]

Yağmurların çürüttüğü eski bir kasabanın, köhne bir barında karşılaştım onunla. O gece… Tanrı ile karşılaşmak gibiydi kıyamette. Farkıma vardığında cehennemin ateşi gibi parlıyordu gölgeler arasında teni ve saçları şarap kızılıydı tıpkı batan bir güneşi andıran gözleri gibi. Tüm varlığıyla izledi beni, usulca yaklaşırken kendisine.

Bir adım … İki adım … Üç ad … Dört … Be …

Büyülenmiş gibiydim her adımla, yaklaştıkça o kızıl bakışlara. Tutulmuştu nefesim…

O kadar görkemliydi ki … Sanki omuzlarındaki pelerin ile, lavlarını eteklerine akıtan bir volkan gibiydi gecede. Öyle ki söndüremezdi bu ateşi kasabayı çürüten gökyüzünün gözyaşları bile.

Hiç konuşmadı, kibarca elini kaldırıp buyur ederken karşısındaki sandalyeye. Bir sis gibi süzüldüm karşısına. Sormasına gerek yoktu, kendinden emin bakışlarıyla “Kimsin ?” diye…

“Beyaz Gül” dedim, “Benim adım…” uzatırken elimi nazikçe. Narin kavrayışının soğukluğunda kaybedebilirdim kendimi, dudaklarının ateşi sarmasaydı bedenimi.

Gülümsedi ve yaklaştı yavaşça kulağıma. Nefesi, okşayan en güzel rüzgardı tenimi.

“Bahçıvan” dedi “Benim adım…” , “ Gül bahçesinde yaşarım .”

Gülümsedim…

Uzaklaşmasına fırsat vermeden karıştım ruhuna, fısıldayarak nefesimin sıcaklığıyla…

“Gider misin benimle” dedim “ Görmek istersem, gül bahçesine ?”

Gözlerinin içine baktım, ruhumun derinliklerine baktı… Kendisinin görmediği bir şaşkınlık vardı gözlerinde, oysa hiç şüphe yoktu tavırlarında, kalkarken gülümseyerek yerinden.

Kesiştiğinden beri hiç ayrılmayan kaderlerimiz gibi hiç ayrılmamıştı ellerimizde buluştuğundan beri, köhne barın melankolisinden arınıp karışırken geceye. Karanlık tüm arzusuyla sarılmıştı sokaklara, öfkesini kusup gökyüzüne sızan bulutların altında ve biz şeytan ve melek gibiydik kasvetin hüküm sürdüğü bu kasabada. Yürüdük sadece, bilmediğim bir yere.

Gecenin yarısıydı girdiğimizde, dolunayın bulutlar arasından aydınlattığı bir mezarlığa. Gözlerimin görebileceği en etkileyici manzaraydı. Toprağa serilmiş sislerin üzerinde, gecenin gözyaşlarıyla ıslanmış ölü ağaçların ve düzensiz mezar taşlarının ışıltılarıyla siyah bir inci gibi parıldıyordu gecenin göbeğinde.

Beni izlediğini fark ettiğimde gülümsüyordu sanırım gözlerimdeki hayranlığa. İlerledik sisin içinde, yine bilmediğim bir yere ayaklarımıza dolanan sarmaşıklar içinde.Çok zorlanmadan çıktık mezarlığın çevrelediği bir göle.

Göl öyle güzel uyuyordu ki bu kasvetin kollarında, tıpkı bir damla yaş gibiydi gecenin yanaklarından süzülen.

“Gel” dedi göstererek gölün ortasındaki adayı ve çıktık ada ile kıyıyı bağlayan kadim taş köprüye. Sanki bu saklı karanlığa ilk adım atanlardık.

Ve bir an sonra o bahçedeydik, güllerin arasında…
Beyaz güllerin arasında…

Yüzüme baktı, ruhumun derinliklerine.Hayranlık ile seyredercesine. Görebildiğim tek renkti gecede bakışlarının kızıllığı. Dudaklarıysa şehvet ile titriyordu usulca yüzümde gezinen parmakları gibi. Nefesiyle tenimi okşuyordu yaklaşırken bedeni.

Dudaklarının sıcaklığı yaklaşırken dudaklarıma “En güzel gülsün” dedi “ Gördüğüm” ve yayılmıştı kalbine hançerimin soğukluğu, yayılırken ruhuma dudaklarının ateşi.

Gözlerini açtı elindeki hançerini düşürürken yere. Batan bir güneş gibiydi gözleri hala, son nefesi karışırken nefesime… Güller kırmızıya dönüyordu dizleri üzerine düşüp devrilirken toprağa.

Kara bir gül bıraktım sırtına sapladığım hançerimin yanına ve arkamı dönüp karışmadan geceye, eğilip fısıldadım kulağına…

“Ama dikenlerim var benim, Kara Gül’ü inciten bahçıvanlar için…” diye

“Kardeşimdi çünkü, Kara Gül benim !..”