Acılarımı çöpe atmayacağım.
Canımı acıtsalarda,içimi kanatsalarda
Acılarımı çöpe atmayacağım.
Bazen unutmak için umursamayan,
Kurtulmak için şişeleri deviren ben!
Peki neden tam unutmanın eşiğine gelmişken
Acılarımı en derin mezarın içine atmış,
Tam üstüne toprağı serpeceğim anda beni durduran neydi?
Acaba içinde hatalarım olduğu içinmi, acıya dönüşmüştü mutluluklarım?
Yada hiçbir zaman mutlu olamamışmıydım?
Yoksa yüreğimi kemiren duygularım bir zamanlar, mutluluğummuydu?
Acılarımı çöpe atmayacağım,içime gömmeyeceğim,umursamazlık yapmayacağım
daha doğrusu yapamayacağım. En büyük acım sensin birtanem...