Papatya ve kelebeğin aşkı

[YaSin]

Günlerden bir gün, evrenin bir
noktasında, kücük bir tırtıl
gözlerini hayata açmış. Dogal içgüdüleri ile hemen
beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yete- rince
büyüdüğünde,
kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye baş-
lamış. Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da,
rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.


Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği
mutlulukla
uçmaya
başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini
dolaşmış. Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulun- duğu bir
vadiye. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya
görmüş. Bir anda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapa-
cağını
bilememiş. İçinden "Ne muhte- şem bir çiçek" diye
geçirmiş. Ve
vakit
kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin üzerinden
geçip doğruca onun yanında almış soluğu.


"Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve
yanınıza
gelmek istedim" Nazlı papatya şöyle bir bak- mış konuğuna
ve "Merhaba" demis. "bende yalnızlıktan sıkılmıştım zaten." Ve konuşmaya
başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede
dünyaya
geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış.

Papatya ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden
gerçekten
hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş.
Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını
seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı
güneşin
yakıcı ışıklarından korumuş.

Minik kelebek papatyayı çok sevmiş. O kadar çok
sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılmamış. Papatyanın da onu sevip
sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret edipte bunu papatyaya
söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten
korkmuş. Papatya kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü
söyleyememiş sevgisini. Duygularının karşılığının olmayaca- ğından, bu
yüzden kelebeği kaybede- ceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana,
ama sevgilerini paylaş- madan sohbet emişler.
Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip
te,kelebek artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca,
papatyaya dönmüş ve "Üzgünüm, ama senden ayrılmam gerekecek" demiş.
Papatya buna bir anlam vermemiş. "Neden" demiş "Yoksa benim yanımda
mutsuzmusun?". "Hayır" demiş kelebek. "Bilakis, sen hayatıma
anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben
ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere
gitmeliyim." Papatya bu duruma çok üzülmüş. Ama yapacak bir şey
yokmuş zaten. Kelebek artk hiç gücünün kalmadı- ğını, daha fazla
tutunamayacağını fark ettiğinde, son bir gayretle papat- yaya
Seni Seviyorum" diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece "Bende..." diyebilmiş kelebeğin arkasından . Ardından da gözyaş- larına boğulmus, içinden
"Keşke onunda beni sevdigini bilseydim. Keşke onu sevdiğimi söyleyebil-
seydim." diye geçirmiş. Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini
bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayana- mamış.. Bir süre sonra
yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya, içinden "seviyormuş" diye geçirmiş.
İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar,
sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş;
Seviyor mu ? Sevmiyor mu diye...

EĞER SEVİYORSANIZ SEVDİĞİNİZİ SÖYLEMEKTE
GECİKMEYİN.................

[gülbeyaz]

mühteşem çok beğendim.

[platinum123]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]